علت و درمان مشکل دندان های اضافه

رشد دندان های اضافی که به عنوان تعداد زیاد دندان در دهان نیز شناخته می شود، یک مشکل دهانی است که با رویش دندان های اضافی که در حالت معمول در دهان افراد رشد نمی کنند، ایجاد می شود. در حالت عادی تعداد دندان های شیری برابر ۲۰ دندان و تعداد دندان های دائم ۳۲ دندان است. دندان های شیری مجموعه ای از دندان ها است که برای اولین بار در دهان افراد رشد می کنند و با گذشت ۳۶ ماه از سن فرد کامل می شوند. دندان های شیری با رسیدن فرد به حدود سن ۱۲ سالگی می ریزند و دندان های دائم پس از ریختن این دندان ها جایگزین آنها می شوند. رشد دندان های دائم با رسیدن فرد به سن ۲۱ سالگی کامل می شود. در حقیقت افرادی که بیش از ۲۰ دندان شیری یا بیش از ۳۲ دندان دائم در دهان آنها رشد می کند، به مشکل رشد دندان های اضافی دچار شده و نیازمند درمان می باشند.

دندان های اضافی می توانند در همه نقاط قوس فک بالا و پایین ظاهر شوند، اما در اکثر مواقع دندان های اضافی از دندان های دائم تشکیل می شوند که در جلوی دهان و در قوس بالای دندان ها رشد می کنند. پس از ناحیه جلوی فک بالا، محل رشد چهار دندان آسیاب بر روی فک پایین رایج ترین محل رشد دندان های اضافی می باشد. این دندان ها معمولاً به عنوان دندان های عقل اضافی یا نهفته در دهان رشد می کنند.

بطور معمول بین ۱ تا ۴ درصد انسان ها به مشکل رشد دندان های اضافی دچار می شوند و نسبت این مشکل در مردان دو برابر زنان می باشد. در اکثر مواقع این مشکل به رشد یک دندان اضافی در دهان محدود می شود، اما گاهی اوقات ردیف های متعدد دندان نیز ممکن است در دهان فرد مشاهده شوند.

هایپردونتیای (عارضه دندان اضافه) کودکان چیست؟


هایپردونتیا مشکلی است که منجر به ایجاد دندان اضافه در دهان کودک می‌شود که جزء شرایط نادر بوده و از هر چهار کودک، یکی با مشکل دندان اضافه مشاهده می‌شود. همچنین، تعداد پسران دارای دندان اضافه از تعداد دختران دارای این مشکل بیشتر است.

هر چند مشکل دندان اضافه به نظر دردسر ساز می‌رسد، ولی کودک شما در ایجاد آن نقش چندانی ندارد. مشکل ظاهری آن به کنار، دانستن یک سری حقایق خاص در این زمینه، به والدین کمک می‌کند تا با مشکل دندان اضافه کودک خود راحت‌تر کنار بیایند و تصمیم آگاهانه‌تری درباره درمان آن بگیرند.

انواع دندان‌های اضافی


دندان‌های اضافی نام‌های مختلفی دارند! این دندان‌ها بر اساس محلی که درآمده‌اند و شکلی که دارند دسته‌بندی می‌شوند. اگر این دندان اضافی در بین دو دندان جلوی بالایی قرار گرفته باشد به آن مزیودنس گفته می‌شود. اگر این دندان اضافی نزدیک محل دندان آسیا باشد به آن پارامولار گفته می‌شود. اگر دندان اضافی پشت دندان عقل باشد به آن دیستودنز گفته می‌شود.

اگر دندان اضافی شکل دندان‌های طبیعی دیگر باشد به آن دندان سوپلیمنتا یا تکمیلی گفته می‌شود. اگر این دندان اضافی شکل دندان‌های طبیعی نباشد به آن دندان رودیمنتاری یا دندان ناقص گفته می‌شود. دندان‌های ناقص بر اساس شکل ظاهری که دارند دسته‌بندی می‌شوند:

  • دندان‌های ناقص مخروطی که کوچک و دندانه‌ای به نظر می‌رسند.
  • دندان‌های ناقص زگیلی یا تابرکولیت که بشکه‌ای شکل بوده و بیش از یک نوک دارند.
  • دندان‌های مولاری فرم که مشابه دندان‌های آسیاب یا آسیاب کوچک بوده اما آن قدر بزرگ نشده‌اند که بتوان به آن‌ها دندان‌های مکمل گفت.

علل و میزان شیوع مشکل دندان‌های اضافه


  • این مشکل در ۱۵/۰ تا ۹/۳ درصد از کل جمعیت شایع است.
  • علت بروز این مشکل کاملاً مشخص نیست.
  • هرچند بروز این مشکل می‌تواند ارثی باشد، با این حال هنوز هیچ الگوی وراثتی مناسبی برای آن وجود ندارد.
  • وقوع این مشکل در مردان دو برابر بیشتر از زنان است.
  • بر اساس یک نظریه، دندان اضافه می‌تواند از یک جوانه‌ی دندان ثالث در دنتال لامینا یا از جوانه‌ی یک دندان دائمی رشد کند.
  • بر اساس نظریه‌ی بیش فعالی،دندان اضافی در اثر فعالیت بیش از حد دنتال لامینا ایجاد می‌شوند.
  • این مشکل اغلب با اختلال شکاف لب و کام، سندروم گاردنر و سندورم کلیدوکرانیال دیسپلازی همراه است.
  • ۲/۲۲ درصد از بیمارانی که از اختلال شکاف لب و یا کام رنج می‌برند، شاهد رشد دندان‌های اضافی در نواحی آسیب دیده هستند.
  • وجود چندین دندان اضافه‌ی نهفته، یکی از نشانه‌های سندروم گاردنر است.
  • احتمال بروز مشکل دندان‌های اضافی در بیماران مبتلا به کلیدوکرانیال دیسپلازی ، ۲۲ درصد در منطقه دندان‌های پیش برواره‌ای و ۵ درصد در منطقه دندان‌های آسیا است.

دندان‌های اضافی چه مشکلات دیگری را در پی خواهند داشت


داشتن دندان‌های اضافی می‌تواند باعث مشکلات زیادی از شود، از جمله:

  • نامرتبی دندان‌ها، که غذا خوردن به شکل طبیعی را بسیار دشوار می‌سازد.
  • جلوگیری از رویش طبیعی دندان‌های دائمی
  • جوش خوردن آن‌ها به دندان‌های دائمی
  • تشکیل تومور یا کیست

این دندان‌های اضافه، مانند دندان‌های عادی رشد نکرده و به راحتی دچار پوسیدگی می‌شوند. آن‌ها می‌توانند بین دندان‌های آسیاب یا دندان‌های جلویی رشد کرده یا به شکل دندان‌های عقل نهفته ظاهر شوند.

درمان دندان اضافی


از شکل‌گیری دندان اضافی در دهان نمی‌توان جلوگیری کرد. روش درمان دندان اضافی کشیدن آن است. باید برای مرتب‌سازی دندان اضافی به دندان‌های مجاور توجه نمود. نتایج حاصل از درمان معمولاً خوب است. اگر تنظیم دندان‌ها در درمان خللی ایجاد کرد بهتر است که دندان‌های اضافی کشیده شوند.

اگر شما با وجود دندان اضافی در دهان مشکلی ندارید، بهتر است آن را رها کنید و از عوارضی مانند قطع شدن عروق خونی و عصب‌ها، رشد نافرم، انکیلوزیس، شکستگی توربوزیته فک بالا و ایجاد عارضه در سینوس بالا و فضای پتریگوماگزیلاری که ممکن است کشیدن دندان اضافی ایجاد کند پیشگیری کنید.

کشیدن دندان اضافی


فرایند کامل درمان دندان اضافی شامل کشیدن دندان اضافی یا دندان‌های دیگر توسط دندانپزشک است. جراحی دهان  و دندان نیز ممکن است ضروری باشد که بستگی به محل وجود دندان اضافی دارد. کشیدن دندان تحت بیهوشی موضعی یا بیهوشی عمومی انجام می‌شود که انتخاب آن به میزان شدت مشکل بستگی دارد.

برای پیشگیری از بروز مشکلات دندانی آتی، باید کودک توسط یک ارتودنتیست در سنین زیر ۷ سالگی مورد معاینه قرار گیرد. ارتودنتیست در خلال این معاینه می‌تواند دندان اضافی کودک را دیده و مشکل را قبل از این که دندان اضافی باعث ایجاد اختلال در رشد دندان‌های دائمی شود درمان کند. در اسرع وقت برای درک میزان شدت شرایط و یافتن بهترین روش درمانی با یک دندانپزشک مشورت کنید. بسیاری از بیمه‌های دندانپزشکی هزینه درمان دندان اضافه را پوشش می‌دهند زیرا درمان این عارضه جزو اقدامات پیشگیرانه محسوب می‌شود.

منابع:

دنت بوک
دکتر حجازی
کلینیک محتشم
گروه ارتودنسی ایدهآل
کلینیک دندانپزشکی سروش

دسته‌بندی نشده

پاسخ دهید

دیدگاه
نام*
ایمیل*
وب سایت*